Contemplatief Gebed: De discipline van de Stilte

Contemplatief gebed begint met de komst van een goddelijke aanwezigheid in ons leven. Op rustige momenten, in tijden van nabijheid tot de natuur, in perioden waarin onze levensstijl vertraagt omdat we minder of niet meer werken, of in tijden van crisis, kunnen we een aanwezigheid in ons centrum of innerlijke centrum opmerken. Het is immanent in ons en is in zekere zin meer aanwezig voor ons dan wijzelf. Mettertijd herkennen we ook dat deze aanwezigheid ons overstijgt. Het is transcendent, en als gevolg daarvan kunnen we het nooit volledig vatten. Zij zal altijd een dimensie van mysterie behouden.

John Main vermeldt in zijn boek ‘Moment van Christus’ dat het leven een reis is om onszelf te leren kennen en te aanvaarden. Om succesvol te zijn op onze pelgrimstocht, moeten we contact maken met het goddelijke in onszelf en zo ontdekken dat we in wezen spirituele wezens zijn die geworteld zijn in dat goddelijke. Op deze innerlijke reis is stilte van lichaam en geest noodzakelijk, want contemplatief bidden is niet denken over God, maar zijn in de aanwezigheid van het goddelijke. Wanneer we leren stil te zijn en ons aan te laten raken door het goddelijke, zullen we groeien in deze liefdevolle relatie.

Naarmate we ons meer bewust worden van deze goddelijke aanwezigheid in het centrum van ons wezen, stelt Johannes van het Kruis dat we op een gegeven moment in de donkere nacht van de ziel terechtkomen. We beginnen onze belangstelling te verliezen voor activiteiten en dingen die ons tot nu toe in hun greep hielden of waarvan we dachten dat ze zinvol waren. Langzaamaan beginnen we uit te zien naar het stil zitten in de aanwezigheid van het goddelijke. Op een bepaalde manier bespaart het goddelijke ons bepaalde aspecten van het leven om ruimte te maken voor zijn of haar Aanwezigheid. We hebben tijd om binnen te treden in en te rusten in het Absolute. Dit kan een hele schok zijn, omdat de meesten van ons in een moderne industriële samenleving leven met een drukke levensstijl. Nu worden we aangetrokken om in stilte te zitten, niets te doen, en te rusten in de goddelijke aanwezigheid. In contemplatief gebed wordt iets gewonnen terwijl iets anders verloren gaat.

Naarmate we tijdens deze innerlijke reis groeien, ontwikkelen we een discipline van stilte om deze intieme relatie met het goddelijke te verdiepen. Deze discipline heeft verschillende elementen. Veel spirituele schrijvers benadrukken de noodzaak om tweemaal per dag ongeveer twintig minuten te mediteren. Trouw zijn aan deze routine is zeer belangrijk voor onze groei op het contemplatieve pad. Er is ook de uitdaging hoe dit praktisch te doen, aangezien de meesten van ons het buitengewoon druk hebben met ons gezin, ons werk en onze gemeenschap. Het is noodzakelijk om onze werklast te bekijken en te bepalen wanneer en waar we tijd kunnen doorbrengen met meditatie en contemplatie.. In de praktijk zelf worden we ons zo meer bewust van ons lichaam en disciplineren we het zodat we ons kunnen concentreren op de stilte, beslissen we welke houding het beste is en bepalen we waar we onze ogen op richten of waar we onze handen laten rusten. Er zijn bepaalde sleutelzinnen of mantra’s die helpen om ons te concentreren op de goddelijk aanwezigheid. Verschillende spirituele tradities bevelen verschillende mantra’s aan, zoals bijvoorbeeld beschreven in de klassieker ‘De Weg van een Pelgrim’. Bij het herhalen van mantra’s worden we ons bewust van onze ademhaling, en de rustige regelmaat van onze ademhaling helpt ons de goddelijke aanwezigheid te voelen en aan te raken. God spreekt in stilte, en contemplatieven ontwikkelen de discipline van de stilte om te groeien in het bewustzijn van de goddelijke aanwezigheid binnenin ons.

Naarmate we groeien in deze discipline van stilte en ons vermogen om te rusten in de aanwezigheid van het goddelijke verdiepen, merken we beweging in bepaalde aspecten van het leven. In de stilte van de contemplatie herinneren we ons onze vroegere fouten, zwakheden en gemiste kansen om lief te hebben. Johannes van het Kruis zegt dat in de donkere nacht van de ziel God in ons werkzaam is en ons onze fouten en egoïstische neigingen laat zien. Dit is een gelegenheid om vergeving te vragen voor deze daden en om goddelijke hulp te zoeken bij het overwinnen van deze gewoonten en gedragingen in de toekomst.

In de groeiende stilte van contemplatie worden ook de pijn en emotionele wonden opgeroepen die wij allen hebben. Misschien zijn dingen in het leven niet gegaan zoals we wilden; wellicht hebben anderen ons gekwetst en emotionele wonden toegebracht; de vele onrechtvaardigheden in het leven hebben hun sporen nagelaten. We moeten met deze herinneringen en wonden leren omgaan en ons richten op de genezing ervan, zodat we verder kunnen gaan met ons leven. Ze hoeven ons niet voor de rest van onze jaren te belasten.

Om deze discipline van stilte te verdiepen en vooruitgang te boeken op onze innerlijke reis, is het nuttig gebruik te maken van de natuur. Johannes van het Kruis merkte op dat het beste gebed soms plaatsvindt in de schoonheid en stilte van de natuur;. de rust en schoonheid ervan helpen om in contact te komen met de goddelijke aanwezigheid.

 John Main benadrukt in zijn boek ‘Word Made Flesh’ het belang van stilte en moedigt ons aan stil te zijn en te volharden in deze innerlijke reis. We moeten stil zijn en een mantra opzeggen. Als we stil zijn, hoeven we onszelf niet te rechtvaardigen, ons niet te verontschuldigen of indruk te maken op mensen. Integendeel, in stilte zullen we de Werkelijkheid vinden waarin we ons wezen hebben. Terwijl we onszelf definiëren en onze plaats in de menselijke gemeenschap vinden, ontdekken we in contemplatie een wezen van liefde. In de eeuwige stilte zal het goddelijke onze naam roepen en zullen we weten wie we werkelijk zijn.

 

(Vrij bewerkt naar: Robert Trabold – oorspronkelijk verschenen in Quest magazine van november/december 2008)


(Door:Vrij bewerkt naar: Robert Trabold – oorspronkelijk verschenen in Quest magazine van november/december 2008)

Zwijgen

STILTE is

Zwijgen vol inhoud


Taal van God

Stilte is de taal van God, al het overige is een slechte vertaling (Rumi)

 

Stilte is een heel mooie en tegelijk concretere manier om het Goddelijke te benaderen. Stilte die de weg is naar het essentiële, naar waarom we leven, voor wie we leven en waarvoor we het allemaal doen . Het is het resultaat van een weg naar binnen, van en naar de Ziel. De bedoeling van stilte is om te verbinden met de wereld en vooral met ons Zelf.

Judge zegt in Echoes of the Orient (deel III p. 278): “want stilte is Hemels eigenste deugd” en met de wet van broederschap en eenheid in het achterhoofd kan dat niet anders dan duiden op verbinden met het Ene Zelf, op yoga, op  eenwording met onze eigen essentie en daarmee de essentie van elk ander wezen, zonder onderscheid, zonder uitsluiten. Dat is ware religie. Stilte wordt dan een werkwoord. Het is Zijn en Worden tegelijk. Men gaat de stilte binnen om verdieping te bereiken.

Men zegt dat stilte een verwijzing is, een manier van benaderen of kijken naar het Allerhoogste, naar het ZELF. Eigenlijk kunnen we wat werkelijk diepzinnig is niet in woorden uitdrukken. In het Taoïsme wordt gezegd dat de Tao die benoemd kan worden, niet de echte Tao is. Het Goddelijke is "ondenkbaar en onuitsprekelijk". Dat betekent niet dat we geen woorden mogen gebruiken. We beseffen dat het maar een manier van kijken of uitdrukken is.

Stilte is de kern van alle klank. Stilte is niet afwezigheid van geluid. Stilte is de diepste klank.  Dan gaat het over de grondtoon, de basisfrequentie van het leven. In het begin was er het woord en het woord was bij God, zegt het Johannes-evangelie! Stilte is de poort naar wie we werkelijk zijn, brengt ons in verbinding met de essentie van ons eigen en van elk ander wezen. Stilte is de ondergrond van elke klank, van elke melodie en maakt het mogelijk dat de melodie, de muziek gehoord kan worden. Stilte omringt ook elke klank, elke noot, elk woord. Het is niet alleen de oorsprong van elke noot, maar ook van de tussenpauzes en datgene waaruit de muziek klinkt.

Stiltebeoefening is zielenbeoefening. Spontane (niet afgedwongen) stilte is een teken dat het kleine ‘ik’ minder overheersend is. Hierin ligt in de eerste plaats het belang van stilte in het geestelijk leven. Echte, diepe stilte is geen passiviteit, geen slaaptoestand. Het is stilte - geruisloos en daarom nauwelijks waarneembaar voor onze gebruikelijke zintuigen en vermogens. Het is zuiver bewustzijn, dat wil zeggen, bewustzijn zonder het ‘ik’. Zoals Krishnamurti zei, waar het ‘ik’ niet is, daar is ‘het andere’, d.w.z. het Hoogste, de Grond van alle dingen; waar het ‘ik’ niet is, daar is echte liefde. Het betekent bewust worden, zelf bewust worden van hoe je mind het veld van stilte is waarin allerlei zaken zoals gedachten, gevoelens, gewaarwordingen komen en gaan.

Het gaat over een leeg, conceptloos, inhoudsloos bewustzijn. Het gaat over de stilte als de eindeloosheid van het universum. Het is een stilte waar alle geluiden welkom zijn. Een stilte die niets uitsluit. Stilte is een niets dat alles openbaart. We maken door stilte een verbinding met het ZELF en dat wil zeggen een verbinding met ons zelf.  Misschien klinkt dat wel vreemd wanneer je regelmatig hoort dat we onszelf dienen te vergeten. Hier gaat het vooral over ook goed voor je zelf zorgen, je grenzen respecteren, zaken doen zoals zuivering van je ego om anderen beter te helpen en te onderwijzen. De afgescheidenheid betekent niet alleen van de anderen, maar van ons zelf.

Stilte betrekt en verbindt en maakt dat we de afgescheidenheid kunnen overstijgen. Het is dan niet langer: ik en jij, maar wij waarin ik en jij hun juiste plaats krijgen. Stilte is een perfecte uiting van de wet van eenheid en broederschap. Het overstijgt concepten en beelden maar laat ze ook toe.

God spreekt in het Hart dat stil is (Moeder Theresia).

 


Stilte

Spraak zoekt gezelschap
Stilte zoekt afzondering
Spraak wil anderen overtuigen
Stilte overwint je eigen rusteloze geest
Spraak maakt vrienden en vijanden
Stilte is ieders vriend


Spraak verwacht respect
Stilte heeft dat al
Spraak is verwant met de aarde
Stilte is transcendent
Spraak onderricht
Stilte munt uit


Spraak heeft beperkingen
Stilte is onbeperkt
Spraak vergt inspanning
Stilte zelfs meer
Spraak is menselijk
Stilte is goddelijk

 

Als je spreekt luisteren andere mensen naar jou
In de stilte kan jij de stem van het universum horen

Stilte brengt je geest tot rust
En is de poort naar Bevrijding


gebaseerd op 'Silence' van Premalanda Kumar

(met toestemming van Ehipassiko Boeddhistisch Centrumnaar vrije vertaling door Paul Van hooydonck)

De stilte horen

Stilte is even zeldzaam als essentieel. Wanneer was de laatste keer dat je echt stilte hoorde? Hoe lang is het geleden dat je iemand alleen in stilte zag zitten? Hoe vaak laten we koptelefoons en mobiele telefoons thuis? Stilte verdwijnt net zo snel als de duisternis die door stadslicht wordt verdreven. Dit verlies is geen toeval - mensen zijn stilte gaan vrezen omdat het de sluier van afleiding doorbreekt die lawaai creëert.

Maar niet alle stilte is bedreigend; sterker nog, soms zijn pauzes zwanger. Op sommige plaatsen kan stilte een leegte zijn die, paradoxaal genoeg, vol is. Je bezet deze stilte niet, ze bezet jou. Zonder stilte kunnen woorden niet worden gesproken of gehoord, en zonder woorden is stilte onhoorbaar.
De stilte verdwijnt niet wanneer zij wordt verbroken; voor wie niet wordt afgeleid, beperkt de stilte de taal als de noodzakelijke voorwaarde die zowel haar rijkdom als haar breekbaarheid blootlegt.

Stilte zit niet alleen in de pauzes en ruimtes die zinnen onderbreken, maar ook binnen woorden die gesproken en geschreven zijn.
Om te weten wat iemand zegt, moeten we horen wat onuitgesproken blijft. Als we de stilte niet kunnen horen, weten we niet hoe we moeten luisteren.


Stilte momentje

Dit Stilte Momentje is als een meditatie, een tekst om in te ontspannen. Rest alleen nog een kleine noot: acceptatie en geen weerstand bieden tegen wat dan ook, heeft niets te maken met het accepteren van slechte en schadelijke omstandigheden in je leven. Het verwijst naar onze innerlijke spanningen en weerstanden, onze reactiepatronen en gevoelswaarden.

 

In het veld langs de dijk staat een boom.

De regen kleurt de stam donker,

windvlagen trekken aan de takken en de stam.

Alles in de boom beweegt,

zelfs de dikste takken deinen mee.

Niets is in verzet,

alles is buigzaam en ontspannen.

De boom 'danst' in de wind.

 

Geworteld, ontvankelijk en

zonder weerstand.

Weerstand zou de boom meteen vellen.

Weerstand blokkeert.

Openheid is zijn kracht,

flexibiliteit is zijn sterkte.

 

Openheid is alles wat hier is eenvoudig verwelkomen,

voordat het iets goeds of verkeerds wordt,

voordat er een oordeel is,

teder omarmen,

wat het ook is,

welke wind er ook maar in je waait,

welke barsten ook maar pijn doen.

 

Geworteld in essentie,

hoef je nergens van af te komen,

hoef je niets na te jagen,

is er geen weerstand meer tegen dit moment.

Niets is in verzet,

je kan ontspannen,

diep ontspannen in dit moment.

 

Dans het leven.

Dans de dans van acceptatie,

van vriendelijkheid,

van compassie,

van ontvankelijk en zonder oordeel,

want in openheid ligt je kracht.

Openheid is liefde,

liefde voor wat is en

liefde is de grootste kracht.


Bron: Stiltemomentjes.nl